De week van 24 januari is er één om nooit meer te vergeten. Na de laatste examens hadden we nog enkele dagen tijd om onze koffers te maken. Ook afscheid nemen van familie en vrienden stond op ons ‘to do’-lijstje. Het afscheid nemen beviel ons redelijk zwaar. Want we vertrokken niet voor even, maar voor de volle vier maanden naar het verre verre zuidoosten.
Op vrijdag 28 januari was het dan eindelijk zo ver: ons vertrek op buitenlandse stage. Voor beiden was het de eerste keer dat we zo een lange vliegtuigreis ondernamen. Omstreeks 21u25 lokale tijd vertrok het vliegtuig richting Abu Dhabi.
Eenmaal opgestegen kregen we de kans om eens goed rond te kijken in het vliegtuig, knopjes uit te proberen enzovoort. Tot ons grote verbazing zat er in elk zeteltje een televisieschermpje. Via touch screen konden wij zelf kiezen uit bekende films , muziek, series of spelletjes. Tevens kregen we een dekentje, drinken, eten, aankondigingen enzovoort. Doordat deze vlucht zo goed verzorgd was ‘vloog’ te tijd snel voorbij. Voor we het goed konden beseffen scheerden we reeds Europa buiten en de woestijn binnen.
Rond 06u00 in de ochtend, lokale, landden we in Abu Dhabi. Jammer dat we de luchthaven niet mochten verlaten. Anders hadden we heel graag eens een sightseeing toertje gemaakt in het Midden Oosten.
Een nieuwe dag vol opstijgen, vliegen en landen was aangebroken. Om 8u15 namen we het vliegtuig richting Thailand. Deze keer vlogen we overdag. Na enkele blikken uit het venstertje besloten we opnieuw een filmpje te bekijken. Wederom was de vlucht tot in de puntjes verzorgd.
Omstreeks 18u15 maakte het vliegtuig opnieuw een veilige landing. Nu was de weg naar Cambodja wel heel dichtbij… Bij het uistappen uit het vliegtuig kregen we een gratis Thaise simkaart. Handig want nu konden we snel eens bellen naar huis. In de wachtruimtes stonden computers met internetverbinding. We konden het niet laten en postten snel een berichtje op Facebook, live from Bangkok. We konden het niet geloven. Beiden dachten we dat internet en mobiele telefoons de wereld toch zo klein maakten als een zakdoek. Zo ver van huis en ondanks de afstand toch nog laten weten dat alles goed is… Iets om over na te denken besloten we.
Na een kleurrijke maar snelle zonsondergang in Bangkok, liep ook zaterdag op zijn einde. Met een vertraging van bijna drie kwartier vertrok het vliegtuig rond 21u00 richting Phnom Penh. Ook deze vliegreis verliep zonder problemen. Doordat dit een minder groot vliegtuig was kon je beter voelen dat je in een vliegtuig zat.
Tijdens de donkere vlucht waren we naarstig opzoek naar de lichtjes van de stad. Omstreeks 23u30 kwamen we aan op de nationale luchthaven van Phnom Penh. Na de aanvraag van het visum en het zoeken van de bagage konden we eindelijk de luchthaven buiten wandelen. Daar stond Stefaan Vande Walle ons op te wachten. Met een ‘giant’ busje werden we naar een guesthouse gevoerd.
Tijdens de busrit van de luchthaven naar het guesthouse werden we meteen overdonderd door een soort gevoel. Iets wat we moeilijk konden omschrijven. Ook al was het donker, je kon de armoede zien en voelen. Bouwvallige huizen, ongeoriënteerde appartementsblokken, afval op de straten, chaotisch verkeer, bundels elektriciteitskabels,… We wisten niet wat we precies moesten denken… Dat Cambodja een ontwikkelingsland is, was het enige wat we op dat moment konden vaststellen.
Let’s wait for the sun to rise…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten